Concert: Rock Werchter Festival
Lokatie: Festivalweide Werchter, België
Datum: Donderdag 2 Juli

ELK JAAR WEER voelt het als thuiskomen, die eerste stap op de festivalweide van Werchter. De vooruitblikken zijn opperbest; je voelt je goedgemutst omdat je weer een flink aantal memorabele optredens voor je kiezen gaat krijgen. Niet alleen de bands waarvoor je in eerste instantie ‘s morgens vroeg je tent uit kruipt, maar je laat je ook telkens weer verrassen door artiesten of bands waarvan je totaal geen verwachtingen hebt.
En dan zat het weer dit jaar ook nog eens mee. De temperatuursvoorspellingen lagen zo rond de 28° vanmiddag, maar een verbaasde blik op de thermometer schuin tegenover de ingang van het terrein liet ons weten dat het maarliefst 39° had moeten zijn op het moment van arriveren. En dan was het óók nog eens de minst warme dag vandaag. Feit was dus dat deze editie niet overleeft kon worden als men zich vantevoren niet goed ingesmeerd had met sunblock, en er regelmatig water genuttigd werd.

Dankzij een storing aan de kaartscanners waren de rijen voor de ingang langer dan eigenlijk de bedoeling had moeten zijn. Terwijl EAGLES OF DEATH METAL al begonnen was aan hun set stonden er nog een kleine duizend mensen voor de ingang het zweet van hun voorhoofden te vegen. Het bleek een lekkere binnenkomer, dát wel. De frisse gitaarrock van deze Amerikanen was precies wat men op dat moment even nodig leek te hebben. Ook zanger Jesse Hughes had er zichtbaar zin in. Hij had vlak voor het optreden nog snel even een t-shirt van Lilly Allen gekocht bij de merchandise, en was daarmee meteen bij de tourbus van de kleine Britse langsgegaan voor een handtekening. De drukte vooraan bij het podium bleef vooralsnog uit, maar dat mocht de pret niet drukken. De getattoeerde spierbundel speelde alsof zijn leven er vanaf hing. Zou het komen vanwege het enthousiaste publiek, of het feit dat zijn moeder en zoontje vanuit de coulissen toekeken?

Of misschien wilde hij wel gewoon indruk maken op eerdergenoemde LILLY ALLEN, die al snel op hetzelfde podium haar kunstje mocht komen doen. Zelf noemde de 24-jarige dit optreden haar "naakste optreden ooit". Dat klinkt wellicht opwindender dan het was, maar ze mocht er wel degelijk wezen in die smakelijke tijger-bh. Een zonovergoten set met pophits als ‘Smile’, ‘The Fear’ en natuurlijk ‘Fuck You’ zette de weide in vuur en vlam, en ook covers als ‘Oh My God’ (Kaiser Chiefs) en ‘Womanizer’ (Britney Spears) deden het meer dan prima. Zelf gaf ze nadrukkelijk te kennen dat we vooral even moesten gaan kijken naar Oasis en The Prodigy vanavond, want daar keek ze zelf enorm naar uit.

Voor het zover was moesten eerst o.a. Dave Matthews Band en Fleet Foxes nog even hun ding komen doen. Een vervelende overlapping naar mijn mening, want beide bands stonden op dat moment al een tijdje vrij hoog op mijn verlanglijstje. Eerst toch maar even naar de Pyramid Marquee tent om laastgenoemde te zien. Op dat moment was de IJslandse schone EMILIANA TORRINI nog bezig aan de laatste paar nummers van haar set. Plezierige popliedjes van een zeer opgewekt ogende Torrini, die zich voor de volle 100% leek te geven voor haar optreden. Zo zie ik ze het liefst.
Wat ik aanvankelijk verwacht van FLEET FOXES (foto linksboven) verwacht had kreeg ik ook op een presenteerblaadje geserveerd. Prachtige meerstemmige melodieuze gitaarrock in de lijn van Beach Boys en Simon & Garfunkel, maar met vlagen nóg mooier. Op plaat gaat de stem van opperfox Robin Pecknold al door merg en been, maar op het podium weet hij hiermee een allesovertreffende trap te geven. Eigenlijk doodzonde om hierbij weg te moeten lopen, ware het niet dat DAVE MATTHEWS BAND een even memorabel optreden aan het spelen was op de Mainstage aan de andere kant van het veld. Waar bij Fleet Foxes vooral de vocalen niet weg te denken zijn, komen deze nauwelijks aan te pas bij Dave Matthews Band. Het optreden was het best te omschrijven als een uitgesponnen jamsessie wat opvallend genoeg nergens saai leek te worden. Ze worden al jaren de beste live band van de Verenigde Staten genoemd, en langzaam maar zeker lijkt Europa ook wakker te worden. Zichtbaar indrukwekkend hoe elk bandlid tot het uiterste van zijn kunnen leek te gaan met pijnigende gezichtsuitdrukkingen om U tegen te zeggen. Hits heeft de band dan wel niet, dus werd het hoogtepunt een verrassend eerbetoon aan Jimi Hendrix’ ‘All Along The Watchtower’ en Led Zeppelin’s ‘Stairway To Heaven’. En dat vergoten tot één nummer, jawel.

Een maand geleden waren zij al één van de hoogtepunten op de 40ste editie van Pinkpop, en vanavond doet PLACEBO dit nog eens dunnetjes over. Hoewel de greatest hit setlist in alle opzichten vrijwel indentiek leek aan dat van Pinkpop – inclusief welkomstwoord van zanger Brian Molko ("Hi. We are Placebo and we come in peace") – deed dit ‘tussendoortje’ nauwelijks onder voor dat van het headlinersoptreden een maand geleden. Enige nadeel was dat de lichtshow dit keer minder indrukwekkend was, en ook het enthousiasme van de bandleden stond op een iets lager pitje.
Een band die wél meer indruk maakte dan eerder dit jaar tijdens de uitverkochte ‘huiskamerconcerten’ in de Heineken Music Hall was grote headliner OASIS (foto rechts). Dit soort massa-optredens voor minimaal 50.000 mensen zijn juist die optredens waar zowel Liam als Noel Gallagher zich het meest thuis voelen. Dan gaan de luidsprekers vol open en wordt er gespeeld alsof zij de grootste band op aarde zijn. Bijkomend voordeel is dan ook dat ze daar ook zélf heilig van overtuigd zijn. Plaats voor de meest recente singles ‘Falling Down’ en ‘I Believe In All’ was er vanavond niet, en leek de band zich met name te focussen op de good ol’ classics. Zelfs de singles van debuutplaat Definitely Maybe (1994) werden op één na gespeeld. Zowel de in groene regenjas gehulde Liam als de altijd streng kijkende Noel waren goed bij stem vanavond, en ook het aanwezige publiek leek ervan te smullen. "You’ve been good", verkondige de jongste Gallagher dan ook. "… but not as good as us". Niet veel later strompelde hij het podium af om tijdens bisnummer ‘I Am The Walrus’ (The Beatles) zijn eigen band vanuit publieksoogpunt te aanschouwen met een stalen blik in zijn ogen die leken te zeggen "That’s a fooking great band up there, man". Zó kennen we hem weer.

Aan THE PRODIGY de eer om deze eerste dag met een feestje af te sluiten. Een puik feestje waarbij de boxen vól open stonden. Echter, hetgeen waar ik me al jaren aan gestoord heb bij live optredens van de groep bleek ook vanavond weer het geval. Waar Keith Flint gewoon zijn ding leek te doen, leek tweede zanger Maxim ook vanavond weer volledig de weg kwijt te zijn. "My warriors" klonk het keer op keer in diens microfoon, om nog maar niet te spreken van de talloze keren dat hij zijn afgunst uitsprak tegen ‘het systeem’. Op zulke momenten moet ik toch even achter mijn oren krabben. The Prodigy biedt toch immers geen overduidelijke politieke boodschap? Tenzij ‘Smack My Bitch Up’ misschien over Queen Elizabeth gaat…

Al met al een zeer fijne eerste dag, wat eigenlijk slechts als opwarmer leek te fungeren voor de komende dagen.